‘Interview’ met Suzanne van Asseldonk; deel 3

Midden december 2016 ben ik gebeld door keffertje van Asseldonk en ben ik uitgenodigd voor een gesprek want er waren klagers en zij wilden mijn kant van het verhaal horen. Ik heb meteen kenbaar gemaakt dat ik hier geen interesse in had omdat ik de tendentieuze werkwijze al kende. Ik heb toen aangeboden om vragen per email te beantwoorden maar het keffertje meldde dat zij geen krant waren. Als ik niet zou meewerken zouden ze mij toch weten te vinden. Pure chantage. Aangezien ik geen zin had in een overval en parkeerplaatsgesprek ergens in Nederland ben ik na overleg met tegenzin overstag gegaan omdat ik ook van mening was niets te hoeven verbergen. Volgens van Asseldonk maakte mijn toelichting het veel sterker als de kijker deze van mij zelf verneemt. Dat heeft zij mij ook gemaild. Ik moest mij melden bij de receptie niet wetende dat je er ingeluisd wordt en met draaiende camera wordt opgewacht en dat het gesprek moest plaatsvinden in de tuin. Als ik op dat moment was weggelopen was er in het item gemeld dat ik te laf was om de feiten onder ogen te zien. Een goed gesprek was het zeker omdat ik kon uitleggen hoe de situatie in elkaar stak want ik had toen nog de illusie dat het om de waarheid ging. Aan de toezeggingen die zijn gedaan om documenten op te sturen is binnen twee dagen na het interview schriftelijk voldaan met 16 emails. En wat is hiervan in het item terug te zien? inderdaad, helemaal niets. Het keffertje was alleen maar geïnteresseerd in sensatie en kijkcijfers.